Màrius Domingo, Kunstcriticus, in het gezaghebbende Catalaanse artistiek tijdschrift 'BONART', editie Mei 2009.
Axel Fabry (België, Roeselare, 1943) bouwt zijn sculpturen op zoals poëten hun gedichten smeden : woord na woord, of om het nauwkeuriger te zeggen, gebaar na gebaar. Dit wat betreft de delicate stukken die gevormd zijn in klei, gebakken in de oven en ook voor de kleine en middelgrote bronzen beelden. Zelfs de monumentale stukken die voor publieke pleinen zijn bestemd, hebben deze delicate trekken. In ieder geval is het alsof deze stukken uit een licht materiaal gemaakt zijn, zoals papier, of van mooie stof met zijde geweven, en dat dit materiaal op het punt staat te bewegen met een licht briesje en deel uitmaakt van de sculptuur. Men heeft de indruk dat het stuk er altijd is geweest, en daar op die plaats traag is gegroeid. En dat ook de dominerende winden van die zone hebben meegeholpen aan de vormgeving. Het werk van Fabry (met grafische studies) maar auto-didactisch in de kunst, leunt meer aan bij het concept dat “Apel-les Fenosa” had. Meer emotioneel dan rationeel of analytisch, met dialoog naar de toeschouwer en naar de omgeving waar het zich situeert. Alsook heel ver weg van het  monumentale concept van beeldhouwers die hun werk ontwerpen met Autocad of blanke en nette voorstudies.

Axel Fabry, una nova creacio es revela
Axel Fabry (Roeselare, Bèlgica, 1943) construeix les seves escultures com els poetes forgen els seus poemes : paraula a paraula o, per ser més exactes, gest a gest. Aixo és vàlid per a les delicades peces que modela amb fang i cou al forn, per a les escultures en bronze de format petit i mitjà, i és extensible a les intervencions monumentals que ha dissenyat per a diferents espais publics. En tots els casos és com si el material del que estan fetes aquestes peces fos lleuger, potser paper o roba teixida amb seda, i aquest material lleuger és pogués moure lliurement quan una suau brisa decideix aleatoriament formar part de l'escultura. Tens la impressio que la peça ha estat sempre alli, que ha crescut lentament en aquell lloc, i que els vents dominants a la zona han contribuït a donar-li forma.
El treball de Fabry - amb estudis de grafisme pero autodidacta de l'art - s'acosta més al concepte que tenia d'escultura Apel les Fenosa, més emotiu que racional o analitic, amb diàleg amb l'espectador i el medi en el qual s'ha de situar, i allunyat de la concepcio monumentalista dels escultors que dissenyen les seves obres amb Autocad als seus blancs i nets estudis.
Màrius Domingo.