Axels Blog
Een oorverdovende stilte, zonder meerDaar hou ik het meest van
Geen zucht die welkom is
Alleen de passie
Passie die me leidt naar innerlijke klanken
Hersenen dromen weg
Ze horen enkel mijn hartslag
Denken gaat zonder pijn
Alleen het zijn
Het zijn, dat me leidt naar het niets
Mijn ogen nemen flarden waar
Woelige beeldvorming
Geen beeld dat welkom is
Alleen het schilderij
Het schilderij met zijn kleurklanken
Applaudisserende handen
Raaklijnen die elkaar kruisen
Klappen is pijnloos
Alleen het zien
Het zien brengt vreugdeklanken
Strompelende voeten schuren
Ze timmeren aan de weg
Geen strootje dat welkom is
Alleen het voelen
Het voelen brengt pijnklank
Mijn oren geloven zichzelf niet
Stilte is hen vreemd
Geen uiting zonder klankexpressie
't Klinkt als muziek
Het maakt me stil
Axel Fabry.
Hij hing te hoog en in een hoek naar beneden gericht. Als mijn grootvader dan op een halve meter van de muur stond, vond hij zijn gezicht terug op de spiegel. Eén pas achteruit en weg was zijn gezicht, het viel buiten de spiegelrand. Iedere dag maakte hij zijn ochtendritueel af. Zijn scheerbeurt ! Eerst bracht hij alle attributen in aanslag, als een pastoor die zijn rituele voorwerpen op het altaar uitstalt. Alles op de juiste plaats was gods wil. Ook mijn grootvader legde alles netjes op een welbepaalde plaats zodat hij blindelings alle scheerbenodigdheden kon grijpen. Een klein metalen kommetje gevuld met dampend heet water zette hij op de vensterbank. Ernaast zette hij zijn scheerkwast en een lange rechtopstaande zeepstick. Net daarnaast legde hij het nog dichtgevouwen scheermes. Heel even keek hij naar mij om. Zijn ogen geboden : "Afblijven".
Axel Fabry werd tijdens zijn internationale tentoonstelling in Spanje uitgenodigd voor een werkbezoek bij de vermaarde kunstenaar Rufino Mesa Vàzquez. Het werd een boeiende rondleiding door heen de 60.000m2 grote beboste tuin (Tarragona). Samen met galerijhouder Antoni Pinyol uit Reus, beide vrouwen en enkele vrienden liepen we uren door een oase van kunst. Het werd een prachtige dag. De Spaanse gastvrijheid werd natuurlijk bezegeld met sprankelende cavas en tapas. De daarbij gevoerde gesprekken verliepen in vijf talen : Catalaans, Spaans, Frans, Engels en Vlaams ! Als afscheidsgeschenk kreeg Axel een prachtige zwarte steen die hij dan zelf kan bewerken en waaraan hij nu aan het werk is. Hierbij enkele sfeerbeelden uit La Comella, woonplaats en atelier van Rufino. Wie meer wil zien van het werk van Rufino Mesa, kan zijn site bezoeken : www.lacomella.com.
Axel Fabry kon tijdens zijn verblijf in Reus de beroemde ceramiste Neus Segria bezoeken in haar werkplaats en werd uitgenodigd om er enkele dagen te werken. Hij kreeg de gelegenheid om haar schatkamer vol met unieke ceramische kunstwerken te aanschouwen. Jarenlang zoeken naar de juiste samenstellingen van de emails tot soms 20 verschillende soorten kwamen uit haar handen want ze maakte altijd zelf haar mengsels van glazuren. Zo zocht ze zeven jaar lang naar één bepaald kleur. Deze formule zit netjes in haar schatkamer opgeborgen.
Valery Koroshilov leerde ik kennen na mijn tentoonstelling in het Brugse Hotel De Medici, waar hij toen zijn schilderijen tentoonstelde. De bar was de goeie plaats om elkaar beter te leren kennen. Daar werd besloten dat Valery zijn schilderijen zou tentoonstellen in de Galerij van de Neerplaats in Westouter. Nadien zou ik samen met hem in Londen exposeren, waar hij woont. Valery zou er de permanentie verzorgen en zo geschiedde. We kwamen terecht in de Gallery 47 recht tegenover het British Museum, in de Great Russell Street. Het was trouwens hier in Londen dat ik voor de allereerste keer mijn kunstkaars voorstelde ; de "palingmens" was geboren. Het was een heerlijke periode die we afsloten na een veertiental dagen. We reden huiswaarts met een ander kunstwerk : een echte onvervalste Londense taxi die mijn zoon Alex had gekocht en waarmee we de terugvaart over het kanaal aanvingen.Werk van Valery Koroshilov vindt u op zijn eigen webstek : www.koroshilov.com.